Αρθρο της Β. Κορωνάκη
Το ποδήλατο και το περπάτημα γίνονται ελκυστικά, όταν έχουμε ασφαλή κίνηση, ευχάριστο περιβάλλον και προσιτές αποστάσεις, το τελευταίο ισχύει για τις μεγάλες πόλεις γιατί στις μικρές δεν υπάρχει το πρόβλημα των αποστάσεων.
Για να γίνει αυτό, χρειάζεται σχεδιασμός με πρόβλεψη για τοπικούς δρόμους ήπιας κυκλοφορίας με ανώτατο όριο ταχύτητας 30 χιλιομέτρων την ώρα, ποδηλατόδρομους, ελεύθερα πεζοδρόμια και πεζόδρομους. έτσι βελτιώνεται δραστικά η ασφάλεια των πεζών και λύνεται σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα του θορύβου για τους κατοίκους.
Παράλληλα απαιτείται ολοκληρωμένη πολιτική για το ποδήλατο, που θέλουμε να κερδίσει στη ζωή της πόλης πιο σημαντικό ρόλο από αυτόν που παίζει η μοτοσικλέτα. Εκτός από την δημιουργία ποδηλατόδρομων, που ήδη αναφέραμε, είναι αναγκαία η κατάργηση της διάταξης του ΚΟΚ, που επιβάλλει άδεια κυκλοφορίας και πινακίδες για τα ποδήλατα, αφήνοντας ακάλυπτους τους ποδηλάτες σε περίπτωση ατυχήματος και η μηδενική φορολογία στην αγορά και επισκευή ποδηλάτων.
Σήμερα όλοι οι δρόμοι είναι σχεδιασμένοι σχεδόν αποκλειστικά για το ΙΧ αυτοκίνητο, εμποδίζοντας κάθε άλλη μορφή μετακίνησης ενώ παράλληλα η κίνηση μεγάλου αριθμού ΙΧ, δυσανάλογου με τον χώρο της πόλης δημιουργεί πρόβλημα και σ’ αυτούς που το χρησιμοποιούν γιατί χάνουν χρόνο στον δρόμο εξαιτίας της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Μόνη ρεαλιστική λύση είναι η απελευθέρωση ενός μέρους από το χώρο που κατέχει σήμερα το ΙΧ, ώστε να υπάρξει διαθέσιμος χώρος για τη συγκοινωνία, το ποδήλατο και το περπάτημα. Παράλληλα, η αλόγιστη χρήση του ΙΧ δημιουργεί πρόβλημα στάθμευσης, με αποτέλεσμα να είναι τα πεζοδρόμια σε μεγάλο μέρος κατειλημμένα από ΙΧ, κάνοντας ακόμη μικρότερο τον διαθέσιμο χώρο για τους πεζούς. Για το τελευταίο, ευθύνη έχουν οι δήμοι καθώς και για κάθε παράνομη κατάληψη του πεζοδρομίου. Επίσης πρέπει να υπάρχει αστική ευθύνη του δήμου για κάθε ατύχημα από κακή κατάσταση του πεζοδρομίου.
Διαβάζοντας το άρθρο μπορεί να σκεφτεί κανείς "Ωραία όλα αυτά, αλλά μέχρι να γίνουν, αν γίνουν, πώς θα πορευτούμε; " Μήπως εδώ πρέπει να αναλογιστούμε και την ατομική μας ευθύνη για την διευκόλυνση της ζωής της δικής μας αλλά και των συμπολιτών μας; Μπορούμε να κάνουμε κι εμείς κάτι για να βοηθήσουμε την κατάσταση;
Πιστεύουμε πως ναι, για παράδειγμα σταματώντας για λίγα δευτερόλεπτα την ώρα που οδηγούμε, για να διευκολύνουμε τους πεζούς να διασχίσουν το δρόμο ή κάποιον άλλον οδηγό να μπει σε κεντρικό δρόμο όταν υπάρχει μεγάλη κίνηση. Κάτι άλλο που μπορούμε εύκολα να κάνουμε , είναι να σβήσουμε την μηχανή του αυτοκινήτου μας όταν σταθμεύουμε για λίγο, έτσι δεν υποχρεώνουμε τους συμπολίτες μας να αναπνέουν περισσότερο καυσαέριο και δεν επιβαρύνουμε το περιβάλλον. Ακόμη πιο σημαντικό είναι την ώρα που πάμε να παρκάρουμε κλείνοντας κάποιο άλλο αυτοκίνητο να σκεφτούμε ότι ο οδηγός του έχει το δικαίωμα να φύγει την ώρα που θέλει και όχι μόνον όταν επιστρέψουμε εμείς. Τέλος ας σκεφτούμε τα προβλήματα που θα προκαλέσουμε παρκάροντας σε χώρο διέλευσης λεωφορείου.
Αυτά τα φαινομενικά ασήμαντα καθημερινά περιστατικά συμβάλλουν περισσότερο απ όσο νομίζουμε για την ποιότητα της ζωής στην πόλη. Όταν απαιτούμε από τον εαυτό μας κάποια πράγματα, απαιτούμε πιο εύκολα και από αυτούς που μας κυβερνούν γιατί όταν συγχωρούμε τις δικές μας παραλείψεις, δείχνουμε ίσως ανοχή και στις δικές τους.
Βέρα Κορωνάκη
Μέλος Οικολόγων Πράσινων Κέρκυρας.
